11 november 2018

GODSBEWIJS

Geschreven door willem

In een prijswinnend essay betoogt René van Woudenberg dat het aannemelijk is dat God bestaat. Er is immers teveel orde en schoonheid in de natuur om toevallig te kunnen zijn. Het verlangen naar God als verklaring achter de dingen is een diep menselijk verlangen. Het blijkt onuitroeibaar. De verklaarzucht is een menselijk oerinstinct. We willen weten en verklaren.

Maar naar een wetenschappelijk bewijs voor het bestaan van God kun je lang zoeken. Het lijkt me bij voorbaat een heilloze onderneming. God wordt dan versmald tot een stoplap voor verschijnselen die we (nog) niet kunnen verklaren en steeds verder naar de marge gedrukt naarmate we meer weten. Bijvoorbeeld dat we ons brein zijn en geen eigen wil hebben, laat staan de vrijheid om te geloven.

Het is ook niet de goede vraag, lijkt mij. Wat we willen weten is niet zozeer of God bestaat, maar waarom er lijden is en verdriet en pijn en kwaad. En of er een doel is in het leven en meer specifiek, óns leven. Waartoe zijn wij op aarde? Op dat soort vragen geeft het vermoede bestaan van God echter evenmin een eenduidig antwoord. Niet voor niets bestaat een groot deel van de bijbel uit verhalen. Daarin vertellen mensen van vroeger hoe ze met het leven geworsteld hebben, hoe ze zich daarbij gesteund hebben gevoeld door een God, die bevrijdt en voedt, en inspireert en troost en mensen met elkaar verzoent.

Hoe dat gebeurt in die verhalen levert geen bewijs op, maar kan inspireren en bemoedigen. Werkelijk niets is te gek. We lezen over een God die zich kenbaar maakt in een brandende braamstruik, die muren van water laat stilstaan, die het voedsel als pepernoten laat regenen in de woestijn, die doven laat horen en blinden weer laat zien, en die doden weer levend maakt. Heerlijke verhalen over volhouden, strijden tegen onrecht en dan aan het langste eind trekken, op je bek gaan maar blijven geloven dat het kan, die betere wereld.

We kunnen, ook met de bijbel in de hand, het bestaan van God niet bewijzen. En dat is misschien wel beter, want ten eerste hoort religie thuis in een ander taalgebied dan dat van oorzaak en gevolg. Deze verhalen getuigen bepaald niet van een kloppende verklaringen. Ze horen thuis in de wereld van verbeelding. Ze doen een beroep op de verbeelding en verwijzen naar onbewijsbare zaken als recht, bevrijding, vrede, liefde.

En ten tweede? Nu moet ik u wat bekennen. Toen ik nog lesgaf aan tieners heeft een collega van mij in de klas het bestaan van Sinterklaas bewezen. En stiekem denk ik dat ik daarmee het bewijs kan leveren dat ook God bestaat.

Mijn collega vroeg in de klas: wie van jullie gelooft dat Sinterklaas bestaat? Nul vingers. Ik geloof van wel, zei mijn collega. En dat ga ik jullie bewijzen.
En toen begon hij. Michel, vieren jullie thuis Sinterklaas? Ja? Zo, met opa en oma erbij, gezellig. En Michel, koop je dan ook een cadeautje? Jullie trekken lootjes. En mag ik vragen wie jij getrokken hebt? Zo, je moeder. En wat heb je voor haar gekocht? Een maatbeker. En, Michel, heb je die ingepakt in Sinterklaaspapier? En in de zak gedaan met een kaartje: voor mama, van Michel? Niet? O, van Sinterklaas. Ja, natuurlijk. En Michel, heb je ook een surprise gemaakt? Geen surprise, maar wel een gedicht. Mooi. En, heb je dat ondertekend met: je liefhebbende zoon Michel? Niet? O, van Sinterklaas, ja natuurlijk. Hier begint Michel te lachen. Ik snap waar u heen wilt, meneer.
Inderdaad Michel. Jij koopt een cadeautje voor je moeder als Sinterklaas, je pakt het in als Sinterklaas, je schrijft er een gedicht bij als Sinterklaas. En dan wil jij beweren dat Sinterklaas niet bestaat!?

Soms maken leerlingen briljante opmerkingen. Zo ook Michel. En, meneer, zei hij, hoe zit het dan met het bestaan van God? Stel nou hè? Stel nou dat we allemaal doen of God bestaat….

Vijftien was Michel toen en hij had het beter begrepen dan al die wetenschappers, inclusief theologen, bij elkaar. Het geeft niets dat Gods bestaan niet te bewijzen valt. We kunnen het bestaan van God immers steeds opnieuw verzinnen – en daarmee realiseren. Stel dat er geen God was, dan zou Hij/Zij/Het onmiddellijk verzonnen worden. Vergelijk het met Sinterklaas, die overigens, dat werd in die klas bewezen, wel degelijk bestaat. Wij spelen zelf immers voor Sinterklaas. En wie weet, zijn we wel bereid, als God niet bewezen kan worden, zelf voor God te spelen? (en geduld met elkaar te hebben, voor elkaar op te komen, elkaar te vergeven en lief te hebben, en samen te werken aan een betere wereld)?

Sigrid Coenradie

Er zijn 2 reacties op “GODSBEWIJS”

  1. Sjef Denissen schreef:

    Beste Sigrid, Ik denk dat het wel degelijk mogelijk is het harde bewijs te leveren dat er een Opperwezen bestaat. In India nam men meer dan 2000 jaar geleden al aan dat Brahman en Atman, Opperwezen en Levenswil dus, identiek zijn. Niet de Bijbelse God maar wel een sturend spiritueel Opperwezen. Ik denk dat wij aan mogen nemen dat die aanname waardevol is want alles wat leeft doet altijd alles wat mogelijk is, niet alleen om het eigen leven in stand te houden maar ook om het leven zelf in stand te houden, zo nodig offert men daarvoor het eigen leven of brengt dat in gevaar. Volgens mij kan dat alleen zo zijn omdat alles wat leeft zich intuitief bewust is van een universele Wil die alles wat leeft voortdrijft Dit is op zich al een logisch acceptabele conclusie.en het bewijs dat er een universele Wil bestaat.
    Dat impliceert dat wij allemaal verbonden moeten zijn door die Wil en moet er iets bestaan als, schrik niet te veel beste christin, telepathie. Op dit gebied is de Engelse bioloog Rupert Sheldrake al vele jaren actief. Hij toonde foto”s van twee mensen aan een groep mensen waarna die twee mensen moesten kunnen zeggen of hun foto al of niet getoond was. Alleen bij mensen die elkaar wat beter kenden en dus echte sympathie en echt respect voor elkaar konden hebben had dat een bescheiden maar aanwijsbaar resultaat. Sheldrake gelooft niettemin niet dat teleparhie iets met spiritualiteit te maken heeft maar dat geloof ik wel.
    Als de experimenten die Sheldrake heeft uitgevoerd herhaald zouden worden met voldoende mensen die elkaar wat beter kennen, met wat ik een spirituele falanx noem, dan moet het volgens mij mogelijk zijn resultaten te krijgen die voor iedereen overtuigend zijn. Zo een spirituele falanx moet dus bestaan uit 30/50 mensen die een wat langere periode bij elkaar komen om elkaar goed te leren kennen en echte sympathie en echt respect voor elkaar kunnen krijgen. En dat is het grote probleem, hoe krijg je 30/50 mensen op basis van dit verhaal bij elkaar en hoe hou je ze lang genoeg bij elkaar. Als je dit kunt beste Sigrid ben je een grote meid en kan de mensheid weer een tijdje verder.
    Drs. Sjef Denissen

  2. Sjef Denissen schreef:

    Beste Sigrid, Ik heb nog een idee dat ik erg belangrijk vind. Volgens de huidige wetenschap, een katholiek priester, zou alles begonnen zijn met een Oerknal maar die wetenschap weet helemaal niet hoe die Oerknal ontstaan zou zijn.
    Volgens mij is het duidelijk dat er nooit een absoluut Niets bestaan kan hebben want er is iets en iets kan nooit uit totaal niets voortkomen. Ik heb als puber al gedacht wat deed God toen hij de duisternis schiep. Die duisternis is er toch van zelf, die heeft geen Schepper of oorzaak nodig net zo min als de absolute koude, die zijn alleen maar de afwezigheid van licht en warmte. Die duisternis en koude moeten er toch altijd, maar dan ook altijd, dus ook voor en tijdens de Oerknal al geweest zijn. En als er, zoals men aanneemt, voor de Oerknal niets was dar substantie had dan was er toch in ieder geval wel leegte. Er moeten altijd aspecten van het Niets zoals duisternis, koude en leegte zijn geweest altijd, ook tijdens de Oerknal.
    Ik denk dat die duistere, koude, leegte onvermijdelijk gepaard ging met een spiritueel Onbehagen, een causa sui, dat in die huiveringwekkende duistere leegte een spanningsveld van energie ontwikkeld heeft dat uiteindelijk ontploft is. Wij hebben een spirituele Wil en en alles wat leeft heeft een wil zoals ik al eerder heb gezegd en alles wat leeft doet altijd alles wat mogelijk is om het leven in stand te houden, niet het ego overheerst in het organische maar het Verlangen het leven voort te zetten, Ik trek daaruit de conclusie dat er een universele Wil bestaat die alles wat leeft voortdrijft en die identiek is met het spirituele Onbehagen van de Oerknal.
    Natuurlijk niet meer dan een aanvechtbare hypothese. Maar denk er eens over na beste Sigrid.. Fijne Kerstdagen.

Plaats een reactie





Gerelateerd